Απόσπασμα

Θυμάσαι που σου έλεγα γι΄ αυτό το φίλο στην Κλινική; Ναι τον Ποιητή. Αυτόν που τον κλείσανε οι δικοί του γιατί δεν είχε πολύ χαρά για τη ζωή. Αστείο ε; Εμένα νομίζω με κλείσανε γιατί μου περίσσευε μπόλικη χαρά.

Θυμάμαι είχαμε πάει με τη μεγάλη αδελφή μου, εγώ έξι, αυτή δεκαοχτώ στην εκκλησία. Έτρεχα και γέλαγα και μ’ έπιασε η Ασπασία και μου ΄δειξε έναν άγιο, θυμωμένο, στις εικόνες. Βλέπεις πως σε κοιτάει; Στον άγιο δεν αρέσει καθόλου που γελάς. Γύρισα και κοίταξα στην άλλη πλευρά, την αγαπημένη μου εικόνα. Την Παναγιά με το μικρό Χριστό στην αγκαλιά. Με κοιτούσε πάλι μ΄ ένα μικρό χαμόγελο στην άκρη των χειλιών της. Τρόμαξα μ΄ αυτά που μου είπε η Ασπασία αλλά κατάλαβα ότι η πίστη όπως και η χαρά δεν είναι ίδια για όλους. Ο θυμωμένος άγιος με κυνηγούσε από τότε αλλά κάθε φορά που εμφανιζότανε μπροστά μου, εγώ σκεφτόμουνα την Παναγία να μου χαμογελάει από την άλλη εικόνα. Κι από τότε όσες φορές πήγαινα στην εκκλησία δεν πλησίασα την εικόνα του θυμωμένου. Φιλούσα την εικόνα της Παναγίας μόνο, που χαμογελούσε. Κανέναν άλλον. Μόνο αυτή αγαπάω. Αυτός ο Ποιητής, που λες, ήξερε πολλά πράγματα. Εγώ δεν είχα τελειώσει το σχολείο. Αυτός μ΄ έκανε ν΄ αγαπήσω τα βιβλία, μ΄ έμαθε ν΄ ακούω μουσική. Αυτός μου έμαθε τα πάντα. Τις πρώτες μέρες στην Κλινική φοβόμουνα. Άκουγα τις νύχτες φωνές και κλάματα και ουρλιαχτά. Έπαιρνα τα σκεπάσματα και έκλεινα τις χαραμάδες της πόρτας αλλά οι φωνές περνούσαν μέσα από τους τοίχους. Με κυνηγούσανε. Είχα μέρες να κοιμηθώ όταν μια μέρα στον κήπο, τον είδα. Τον ποιητή. Λυπημένο. Πάντα λυπημένο. Ήσυχος. Νόμιζα ότι είναι τυφλός έτσι που κάρφωνε το βλέμμα του σε μια μεριά και δεν κουνιότανε καθόλου. Μια μέρα άρχισα να πηδάω μπροστά του.